5 - . . . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمودند : در روز قيامت حضرت فاطمه عليها السّلام همراه با زنان همدم خود مىآيد . به او مىگويند به بهشت برو . مىگويد : تا زمانى كه ندانم پس از من با فرزندم چه كردند ، نمىروم . به او مىگويند به وسط عرصهء قيامت بنگر . او نيز مىنگرد و امام حسين عليه السّلام را بدون سر ، و ايستاده مىبيند . فريادى كشيده و من نيز از فرياد او فرياد مىكشم . فرشتگان نيز از فرياد ما فرياد مىزنند . در اين هنگام خداوند عزّ و جلّ خشمگين شده و به آتشى كه به آن « هبهب » مىگويند و هزار سال افروخته شده تا سياه شده است و هيچ گونه شادى در آن وجود نداشته و غمى از آن بيرون نمىرود ( يعنى سراسر رنج و مصيبت است ) ، دستور مىفرمايد : قاتلان حسين و حاملين قرآن را پيدا كن ( يعنى گرچه قاتلان حامل قرآن باشند ) ، او آنها را پيدا مىكند و مىخورد و شيهه مىكشد ، آنان نيز شيهه مىكشند ، مىگريد ، آنان نيز مىگريند و مىغرد ، آنان نيز مىغرند . آنگاه با زبانى گويا و فصيح مىگويند : خدايا ! چرا قبل از بت‌پرستان ما را به آتش كشيدى ؟ از خداوند جواب مىرسد كه : كسى كه مىداند مانند كسى كه نمىداند نيست ( شما با آگاهى جنايت كرديد ) . 6 - . . . عبد اللَّه بن بكر ارجانى مىگويد با امام صادق عليه السّلام در مسافرت از مدينه به مكه همراه بودم . به توقفگاهى بنام « عسفان » رسيده و آنجا توقف كرديم . آنگاه حركت كرده و در راه كوه سياه وحشتناكى ديديم . عرض كردم : اى پسر رسول خدا ! چقدر اين كوه وحشتناك است ! اولين بار است كه در راه به چنين كوهى برمىخوريم . آن حضرت عليه السّلام فرمودند : مىدانى اين چه كوهى است ؟ اين كوه « كمد » نام دارد و بر دره‌اى از دره‌هاى جهنم كه خداوند قاتلان امام حسين عليه السّلام را در آن جاى داده است ، قرار دارد . و زير آن آبهاى جهنم جارى است ، يعنى چرك و خون جهنميان و آلودگىهاى آنان ، آب جوش سوزان ، چركهايى كه از فرج زناكاران خارج مىشود و آبهايى كه از « جهنم » ، « لظى » ، « حطمه » ، « سقر » ، « جحيم » ، « هاويه » و « سعير » بيرون مىآيد . هر گاه كه از اينجا عبور مىكنم و اين كوه را مىبينم ، مىايستم و آن دو نفر را مىبينم كه گريه كرده و كمك مىخواهند . به قاتلان پدرم نگريسته و به آن دو مىگويم : بدون شك شما اين كار آنان را پىريزى كرديد . هنگامى كه قدرت را به دست گرفتيد ، به ما